Niet iedereen kan een space movie waarderen, maar cinematografisch gezien is
Ad Astra een knap gemaakte film. Een psychologisch drama dat neigt naar een
thriller. Vergeet even al de witte bolle pakken en helmen en je ontdekt het
thema. Normaal wordt het trage tempo van een film afgekeurd, maar in dit geval
heeft de filmmaker dit juist nodig om de spanning op te bouwen. Het ontbreekt
ook niet aan acties in deze science fiction movie die absoluut geen Star Wars of
Star Trek is. De naam betekent ‘Naar de Sterren’. Major Roy McBride accepteert de missie om zijn
vader in de ruimte op te sporen. Een mysterieuze power surge bedreigt de Aarde
en U.S. Space Command gelooft dat zijn vader hierachter zit. Dertig jaar
geleden verdween de man, een uitmuntende astronaut, van de radar maar signalen
geven aan dat hij nog leeft. Weliswaar niet om de bocht, maar ergens op planeet
Jupiter. McBride senior is de enige die ooit zover is gekomen. Het verhaal had
ook even goed op een verlaten eiland afgespeeld. Ad Astra geeft een kijk op de
ruimte en het astronaut bestaan waar geen plaats is voor emoties. Van de Maan
maakt Mc Bride junior een sprong naar planeet Mars, alvorens hij aan de reis
begint naar Jupiter. Geen enkel figuur in het begin komt later terug in de
film.






No comments:
Post a Comment