Een kleine leeuw
heeft nu de wereld in zijn greep. Momenteel is het Lion King 2019 die de
records breekt. Vijfentwintig jaar na de originele Lion King komt Disney met
een film met very-close-to-real technieken. Deze maken dat de dieren net echt
lijken. Veelvuldig gebruik van voor- en achter vervagingen boosten ook de live-actions.
Hetzelfde bij de insecten. Het enige menselijke aan de dieren zijn de stemmen
die worden ingesproken door duur betaalde artiesten. Voor de rest zijn de
bewegingen conform het gedrag van leeuwen. De film opent met een intro over de
fauna in Afrika. Toverachtige landschappen komen telkens terug, naar gelang de
scènes of situaties veranderen. Mufasa, de Leeuwenkoning, bereid zijn zoontje
Simba voor op het latere koningschap. Maar zoals in elk drama is er een
conflict, in dit geval veroorzaakt door Mufasa’s broer Scar - Simba’s oom dus -
die zint op macht. De manier hoe deze leeuw wordt geportretteerd toont meteen
wie de bad guy is. Het verhaal verschilt niet van de originele. In de eerste
helft zie je waar deze naar toe gaat, totdat een everzwijn en meerkat in beeld
komen. In vier scenes wordt gezongen, het einde duurt iets te lang waardoor de
film korter had gekund dan twee uren. Nooit een hyena horen lachen? In Lion
King gebeurt dit vaak en kan je ook om ze lachen.






No comments:
Post a Comment